De tweede dag van ons wandelweekend ging eerst een stukje langs een strakblauwe zee, om daarna landinwaarts te buigen. De tocht ging grotendeels door een door de bosbrand getroffen gebied, onder een verschroeiende zon. Zonder bomen was er weinig beschutting te vinden.

De tweede dag voerde grotendeels door een door brand verwoest gebied. De natuur was echter alweer helemaal felgroen aan het terugkeren!

Vantevoren had ik zo mijn bedenkingen bij dit stuk. Er leek me maar weinig aan, zo'n afgebrand stuk bos. Niets was echter minder waar. De Australische natuur kan prima tegen een brandje, en overal was het herstelproces in volle gang. Fris groen tussen de zwart geblakerde stronken schoot overal omhoog. En de helft van deze zwarte bomen schoot zelf ook weer gewoon vrolijk uit! Er zijn ook zelfs planten die hun zaden alleen maar laten vallen na een fikse brand. Alle andere planten zijn dan verdwenen en het zaadje valt rechtstreeks op een super vruchtbaar stukje grond. Het was erg fascinerend allemaal. Achteraf gezien vond ik dit deel van het park veruit het mooiste stuk!

Een zwartgeblakerde plant, die zijn zaden alleen maar laat vallen juist na een brand.

Nog een zelfde soort plant. Het contrast met de frisgroene achtergrond was opmerkelijk!

Een foto van het afgebrande gebied. De lange staven zijn zogenaamde 'grass trees', oftewel grasbomen. Deze bos-gras-op-een-steeltje kan zeer goed tegen brand. Hooguit verliest hij zijn kruintje, maar vaak blijft dit ook nog gewoon groen na de brand. Niet verassend dus dat het landschap hiermee bezaaid was. De grote staven zijn de bloemen ervan.

Geoff staat naast een grasstree, om even te illustreren dat het toch wel aardig hoge boompjes zijn (Geoff is ook niet bepaald klein).

Het pad liep soms door een hele tunnel van verbrand struikgewas, erg apart..

De grote granieten rotsen die normaal in het regenwoud verborgen liggen, zijn nu duidelijk te zien. Over een paar jaar zijn ze weer helemaal overwoekerd waarschijnlijk.

Het pad voerde ook door stukken onverbrand gebied nog. Langs de kant van het weggetje staan de zogenaamde 'tea trees' (theebomen), het eigenlijke doelwit van de brand! Deze dorre bomen overwoekeren het hele park, als de mens niet ingrijpt.

Ondergetekende komt boven op een bergje aan, met de tong uit de mond. Het was een warme, lange tocht! Of ziet hij iets lekkers voor op de foto ... ?

Terug bij de auto stroomt een riviertje uit het park het strand op. Het zand is zo spierwit omdat (?) het granietzand is.

Na onze tocht nog even een uurtje op 'Squeaky Beach' doorgebracht. Het zand was zuiver kwarts, en dit piept als je erover loopt! We waren al eerder squeaky beaches tegengekomen, maar dit was toch echt 'the squeakiest', aldus Geoff..