Heuvels. Bah. Dit weekend was ik in een luie stemming, tijd voor een horizontale fietstocht dit keer (plat dus). Aangezien ik de zee nog niet van dichtbij had gezien, werd het eens tijd om het strand te verkennen. Samen met Geoff ben ik dus maar eens vertrokken voor some serious cycling richting het Californie van Melbourne, de wijk St. Kilda.

De baai van Melbourne, met mijn zeer snelle weekendfiets in de voorgrond. In de verte is de skyline van het central business district te zien.

In St. Kilda heerst een echt strandsfeertje. Boulevards met palmbomen, mensen met weinig kleren, etc. Hier een fotootje van wat palmbomen (en blote mensen) om iedereen in Nederland een beetje jaloers te maken...

Dus nadat we even een beetje van de palmbomen hadden genoten en de zeezichten, hebben we het fietspad maar snel verruild voor de parallel lopende grote weg, waar je wel lekker door kon karren. Het mooie van een weg langs het strand is namelijk, dat er geen kruisingen zijn! Deze weg is daarom ook zeer populair bij wielrenners, en die hebben we dan ook meer dan genoeg gezien.

Een wedstrijd leek-tossing (prei werpen) met op de achtergrond een statig mannenkoor, wat een bizar tafereel opleverde. Het mannenkoor stond daar plechtig zijn liedjes ten gehore te brengen, terwijl in de voorgrond de groenten je om de oren vlogen. De preiwerpbaan (nieuw woord voor in de dikke van Dale) zag er al snel uit als een chaotisch slagveld, vol flarden prei en rondrennende jongetjes. Af en toe zeilde er ook een prei het publiek van het koor in natuurlijk. Als er dan iemand ineens een prei in zijn nek kreeg, kwam er geen reactie verder. De prei werd uit de kraag gevist en men luisterde aandachtig verder.. kennelijk hoort het erbij in Wales.

Onderweg kwamen we ook nog langs een Welsh festival, van mensen uit Wales dus, want kennelijk wonen er daar een hele kwak van in Melbourne. De Welsh hebben een aantal rare gewoonten zo blijkt. Pal voor een sjieke tent met een sjiek mannenkoor dat sjiek en statig aan het zingen was, vond een wedstrijd leek-tossing plaats. Ofwel, prei werpen. Deze traditie vond zijn oorsprong ergens rond 633 AD (!!), toen de Welshen een invasie van Saxen probeerden af te weren. Ze verschansten zich in het preiveld, en hadden bij wijze van camouflage allemaal een prei op hun helm gedaan. Echter, halverwege de strijd waren de Welshenaren door hun ammunitie heen, en bij gebrek aan beter smeten ze hun prei dan maar richting de oprukkende Saxische soldaten. Dit was het begin van een prachtige traditie, blijkbaar. Of de Welshen de veldslag nog gewonnen hebben is helaas in de historie verloren gegaan.

Black Rock beach bestaat uit (harde) zwarte rotsen. Desondanks is het schijnbaar toch een populaire bestemming voor een dagje strand. In de foto is ook een zandklif te zien, deze stonden op instorten en je mocht er niet bij in de buurt komen.

Nadat we het preiwerp-schouwspel een tijdje hadden gadegeslagen was het toch echt weer tijd om in het zadel te kruipen. We hebben de weg langs het strand nog een stuk verder gevolgd, totdat we bij Black Rock beach waren. Dit was het verste punt van onze reis, en hierna zijn we weer omgedraaid en dezelfde weg met wind mee terug gereden.

De beroemde boothuisjes van St. Kilda. Ze zijn allemaal verschillend geschilderd, wat een erg vrolijk gezicht oplevert. Hieronder staat een ander panorama ervan, met het scrollbalkje kun je deze bekijken.