Omdat de dutch-blokes-bike toch nogal wat nukken en kuren vertoonde zodra je er eens serieus mee ging fietsen, heb ik toch maar een nieuwe fiets op de kop getikt. Het is een hybride fiets, dus met een soort mountainbike frame + versnellingen, maar met wat dunnere bandjes. Het is nog steeds niet vergelijkbaar met een fatsoenlijke racefiets, maar hij schakelt wel lekker soepel en is aanzienlijk sneller en lichter dan wijlen dutch-blokes-bike. Deze laatste zal ik overigens nog wel gewoon gebruiken om mezelf door de stad heen te slepen, de wielen en het zadel van mijn nieuwe fiets zijn namelijk allemaal quick-release. Waarom dit niet handig is: in het Melbourne's straatbeeld is een lantaarnpaal, met daaraan een kaal fietsframe, een vertrouwd plaatje.. Allemaal Europeanen die hier van hun wielen en zadels beroofd worden.

Maar goed, de nieuwe fiets heb ik niet voor niets gekocht, en samen met huisgenoot Geoff ben ik naar Mount Dandenong geweest. Dit is een 600m hoge bult aan de rand van de stad, die werkelijk vanuit het niets omhoog rijst. Een mooie fiets-uitdaging dus!

Huisgenoot Geoff ploetert zich een weg omhoog door het tropisch regenwoud op de flanken van Mt. Dandenog.

Je moet er met de trein naartoe, aangezien Melbourne groot is en je er een halve dag over zou doen anders. Eenmaal aangekomen aan de voet, loopt er een fraaie weg omhoog, met een zeer constant hellingspercentage van (duim + zuig) ongeveer 5%. In vaktermen: een tempo-col! Daar komt nog bij dat de gehele route door een soort tropisch regenwoud van gigantische Eucalyptus bomen en een soort varen-bomen. Overal hoor en zie je ook exotisch gekleurde vogels, zoals kaketoes, die hier gewoon in het wild leven.

Deze eerste keer samen met Geoff heb ik het maar een beetje rustig aan gedaan, onze fietssnelheden kwamen niet helemaal overeen dus ik heb vooral maar de toerist uitgehangen. In de toekomst echter wordt dit echter zeer waarschijnlijk mijn weekend trainingsberg, en zal ik me hier flink gaan uitleven. Bovenop de berg is nog een uitzichtsterras, je kunt er over heel Melbourne uitkijken. Vanaf boven lijkt eigenlijk Melbourne een groot bos door het vele groen in de stad, met in het midden een eilandje wolkenkrabbers..

Verder zijn we ook nog even naar een waterval wezen kijken, de "Olinda Falls". Hiervoor moesten we een behoorlijk steile onverharde weg op en af, dus dat kostte veel moeite. Bij de waterval aangekomen vonden we dat ze ze toch maar beter "Mildly Dissappointing Falls" hadden kunnen noemen.

Tot slot nog een stukje over de gigantische Eucalyptus bomen die hier staan. De Eucalyptus boom is een hele familie van bomen, ze zijn heel bijzonder in Australie, het hele continent wordt erdoor gedomineerd. Dit schijnt nergens ter wereld zo te zijn. De Mountain Ash, de "berg-eucalyptus", is de allergrootste en kan maar liefst 92 meter hoog worden. Zulke hoge heb ik niet gezien, maar toch wel een paar die met gemak konden concurreren met het hoofdgebouw van de TU/e qua hoogte. Eucalyptus bomen produceren Eucalyptus olie. Overdag verdampt de felle zon deze olie, en boven de bossen hangt een hele wolk van oliedamp. Deze damp geeft het Australische landschap zijn karakteristieke blauwe gloed ("blue haze"). Rondom Sydney bijvoorbeeld ligt een bergketen die de "Blue Mountains" heet, precies om bovenstaande reden.

De Eucalyptus olie zorgt er echter ook voor dat een Eucalyptus bos bijzonder brandbaar is. De Eucalyptus boom is echter zeer goed bestand tegen een brandje, en veel Eucalyptus soorten zijn zelfs afhankelijk van een goede brand op zijn tijd voor een goede verspreiding en regeneratie van het bos.