De avond en nacht brachten we door in Parachilna, een gehucht, of beter gezegd een groepje gebouwen aan de rand van de Flinders Ranges.
Parachilna telt precies 6 inwoners en bestaat eigenlijk alleen nog voor de Adventure Tours bussen die hier steeds komen overnachten. Er waren wel
vrij veel gebouwen (waaronder een 'hotel' met bar!), maar het was vooral vergane glorie. Er liep een spoorlijn en daaromheen stond het vol
met oude roestige machines. Tijdens de zonsondergang hebben we (Heike, Sten en Marie-T) hier een fles wijn soldaat gemaakt en genoten van de
rust, met aan de ene kant een oneindige vlakte, platter dan plat met alleen maar wat graspollen, en aan de andere horizon de Flinders Ranges
in een vuurrode gloed van de ondergaande zon. Vooral de vlakte was indrukwekkend, zo uitgestrekt en leeg dat het was.
De spoorlijn van Parachilna, de ene kant op...
... en het uitzicht naar de andere horizon. Zowel de uitgestrektheid van het gebied als de rommel langs het spoor waren indrukwekkend.
De roestige vierkante waterbak is perfect terug te vinden in Google Earth (31°08'10.22"S, 138°23'39.13E)
De spoorlijn was nog wel in gebruik, de langste trein ter wereld komt hier voorbij (2 kilometer als ik me niet vergis).
Deze vervoert kolen van de kust naar een grote elektriciteits-centrale middenin de woestijn,
maar het kan misschien ook andersom zijn. Klinkt ook logischer achteraf, ik zal het wel niet goed verstaan hebben van de gids. Wie heeft er stroom
nodig middenin de woestijn... ? Enfin, de trein rijdt
dus heen en weer, al dan niet beladen met kolen. Ergens om een uur of elf toen we met zijn allen in de bar hingen kwam er iemand de bar binnen om te
vertellen dat de trein eraan kwam. Met een biertje in de hand zagen we in de verte een gigantisch licht opdoemen. 's Werelds langste trein bleek
bijzonder hard te rijden en al gauw stonden we ons te vergapen aan een eindeloze lange rij wagons die voorbij kwamen suizen. De wind die er vanaf kwam
waaien was ook onvoorstelbaar, het bier waaide zowat uit mijn glas. Als de machinist op de rem zou stampen dan zou de trein volgens onze gids een
paar kilometer nodig hebben om tot stilstand te komen. Volgens deze zelfde gids (een goede bron van sterke verhalen) stonden tijdens een van zijn
vorige tours alle meiden langs de rails en toen de trein langskwam tilden ze allemaal hun shirtje op: de trein stond ditmaal binnen 100 meter
stil.... We hadden ook nog wel gezwaaid naar de machinist en er een toeter uit gekregen, maar ik geloof niet dattie vaart heeft geminderd dit keer.
Na vijf minuten van voorbijflitsende wagons kwam dan eindelijk de laatste in de reeks. Sten had er ongeveer 260 geteld..!
'Zelfportret' met een roestige vrachtauto en de Flinders Ranges in de achtergrond.
Een stel Galah's keek nieuwsgierig toe terwijl wij naar de zonsondergang zaten te kijken.
Nog meer Galah's...
De zon verdwijnt achter de kaarsrechte horizon...
|
