De eerste grote etappe van de reis zat er op, na 3 dagen waren we in Adelaide aangekomen waar we een rustdagje zouden houden. Adelaide, de 5e stad van Australie, is ontworpen met de liniaal in de hand. In het midden ligt een zelfde soort Central Business District (CBD) als in Melbourne, precies een vierkante mijl groot. Om dit blok met hoge kantoorgebouwen ligt een zone groen, waar de Adelaiders erg trots op zijn. De oorspronkelijke ontwerper van de stad had bepaald dat dit groen nooit bebouwd zou mogen worden, en zo te zien gaat dat ook nooit gebeuren. Doordat het een 'ontworpen' stad is, komt Adelaide erg ruim over, de straten zijn breed en er is veel groen. Nadeel is echter wel weer dat het een saai stadsbeeld geeft met grote betonnen kolossen langs kaarsrechte straten.

Midden door het centrum loopt "King William Street", en alle andere straten die deze kruisen veranderen van naam. "Because you don't cross the King.."

Ook hier weer typisch Victoriaanse wild-west architectuur. De overdekte galerijen zijn hier overigens erg prettig. Waar ze je in Nieuw-Zeeland mooi droog hielden, zorgen ze hier voor wat beschutting tegen de verschroeiende zon.

Typisch hotel / bar gebouw op de hoek van de straat. In kleine dorpjes vind je altijd zo'n gebouw, maar dan zijn ze altijd maar 2 verdiepingen hoog. Hier zijn we in de grote stad, dus zijn er 3 lagen.

Vlnr: Rick, Heike, Sten en Marie-Therese. Ik zit zo raar omdat ik na het instellen van de camera timer terug naar mijn plek was gerend, en nog maar net op mijn plek zat... Het was ook maar een wankel evenwicht trouwens, ik kukelde bijna om ..

Om nu de hele dag niks te doen had ik ook weer geen zin in, zeker niet met nog een hele week in een bus zitten voor de boeg. Dus had ik nog een fiets gehuurd om die middag nabijgelegen Mt. Lofty te beklimmen die middag. Deze berg is zo'n 700m hoog en er voerde een mooi slingerweggetje richting de top, dwars door mijn geliefde Eucalyptus woud. Ik ging de fiets om een uur of vier ophalen, en hij moest om zes uur terug zijn. Toen ik het meisje achter de balie vertelde dat ik Mt. Lofty op ging, geloofde ze er geen bal van dat ik dat op tijd ging halen. Nadat ze me een keer of 7 op het hart had gedrukt dat de fiets toch echt om zes uur terug moest zijn, vertrok ik onder de verschroeiende zon, met een paar liter water in mijn rugzak richting de heuvels.

Weg uit de drukte richting de stilte van de eucalyptus bossen op de flanken van Mt. Lofty. Heerlijk rustig, alleen maar het geluid van mijn banden op het wegdek, exotische vogels en de karakteristieke eucalyptus-geur.

Schattige (bruine!) teletubby heuveltjes zodra je uit het gewoel van de stad bent.

Bovenop Mt. Lofty! In de verte kon ik nog net de wolkenkrabbertjes van het CBD van Adelaide zien, en nog verder weg kon je de oceaan zien glinsteren.

Na veel zwoegen en zweten was ik dan toch boven uiteindelijk, met een mooi uitzicht als beloning. De klim was ongenadig heet, al mijn water was al halverwege op, en mijn shirt kon ik letterlijk uitwringen. Gelukkig restte mij alleen nog een turbo afdaling terug naar Adelaide om de fiets op tijd terug te krijgen. De weg was bochtig en gebarsten door de zon, maar het werd desondanks een dolle achtbaanrit op volle snelheid. Er was gelukkig geen verkeer, maar af en toe maakte ik me wel een beetje zorgen of de remmen, de rest van de fiets en zijn berijder het wel zouden overleven tot beneden! Dit mocht de pret niet drukken, en met een 'big-smile' en een shirt vol met het zout van drooggewaaid zweet bezorgde ik de fiets op de minuut af om zes uur terug :-)

Nadat ik weer wat gedoucht en opgefrist was, zijn we nog uit eten geweest bij een lawaaierige italiaan. En omdat Heike vond dat er bij onze reis nog wat extra avontuur hoorde, hebben we de rest van de avond, via de berging, een laddertje en een klein luikje, doorgebracht op het dak van de jeugdherberg met een biertje in de hand.

De volgende dag ging de reis weer verder, de Outback in... Proost!

Tot ziens Adelaide!