De Milford Sound was ons laatste uitje aan de westkust van Nieuw Zeeland. Hierna draaiden we eindelijk landinwaarts, wat een flinke verandering in landschap en hoeveelheid regenwolken met zich meebrengt. Voor het eerst in 2 weken zagen we namelijk blauwe lucht, en de ZON!

Vol goede moed en onder een verschroeiend zonnetje beginnen we aan onze lange tocht naar de top van Mount Roy.

Het oorspronkelijke plan was om naar Mount Cook te gaan, het hoogste punt van Nieuw Zeeland. Omdat dit nogal ver rijden was maakten we een tussenstop in Wanaka, een toeristisch dorpje aan een heel groot en belachelijk blauw meer. Toen we daar echter opbelden naar de enige jeugdherberg bij Mt. Cook, bleek dat daar de volgende dag geen plaats meer was. Ook het weer daar leek niet al te veel soeps, dus de beslissing om een dagje extra in Wanaka te blijven was snel gemaakt.

Direct naast het meer van Wanaka lag een flinke berg, die 1300 meter boven het wateroppervlak uittorende. Volgens de Lonely Planet had je fantastische uitzichten vanaf deze berg, Mount Roy genaamd. De weg naar boven was eigenlijk maar een lang en saai pad, over een berg waar voornamelijk gras op stond. Saai...? Zie foto's...

Langzaam maar zeker klimmen we verder bovenhet meer uit. Iedere honderd meter hoogteverschil veranderde de begroeiing weer. Van een afstandje zag het er allemaal uit als "gras", maar er was nog genoeg te zien!

Een vorige wandelaar had een flinke steen mee omhooggesjouwd, en is hem daarna vergeten mee terug te nemen.

Na een flink uur steil omhoog lopen door het grasland, is dan eindelijk de top in zicht!

De hele helling van Mount Roy werd ook als schapenwei gebruikt. Overal stonden opvallend witte watjesachtige schaapjes. Hoe lieflijk dit ook klinkt, het houdt ook in dat de hele berg vol schapenpoep ligt. En bepaalde Christophs gaan hier dan weer precies met hun knie in zitten als ze een foto willen nemen :-)