De hele Wairarapa kust is leeg, verlaten. Geen mens te bekennen. Het vissersdorpje Ngawi is het enige teken van menselijke bewoning. Het is niet meer dan een verzameling huizen / campers dat tegen een van de heuveltjes geplakt ligt. De bevolking, hooguit 100 mensen ofzo, leeft van de visserij. Langs het strand staat een indrukwekkende rij boten, roestige bulldozers en tractoren opgesteld. De bulldozers worden gebruikt om de boten uit het water te trekken het strand op.

Vissersboten op het strand van Ngawi, in de late avondzon. De toppen van de heuvels zijn in de schaduw van de wolken gehuld.

Voor de boten staat een indrukwekkende rij roestige bulldozers en tractoren opgesteld. Deze worden gebruikt om de boten 's avonds uit het water te trekken.

In het dorpje was overigens wel een 'restaurant'. Dit was meer een vrouwtje met een te grote keuken die voor de buurt kookte, zo leek het tenminste. We kwamen daar om een uur of 7 om te kijken of we nog wat te eten konden scoren, maar het 'restaurant' was al dicht. Er zaten echter wel nog wat oude mannetjes zonder tanden te eten, die ons ongevraagde tips gaven over welke vissen we het beste waar konden vangen. Eten konden we dus niet meer krijgen, maar we hadden uiteindelijk wel nog een paar koude blikken bier meegekregen, en die konden we wel gebruiken voor de zonsondergang op het strand!

Nog meer boten... We hebben een aardig poosje rondgedwaald op het strand en ons vergaapt aan de boten en ander roestig materieel.

De zon zakt steeds lager. Het werd hoogste tijd om de boten achter te laten en een goed plekje te vinden voor de zonsondergang!