Donkere wolken! En we rijden er recht in..

Aan de horizon was echter een dik pakket wolken verschenen ondertussen, en het leek erop dat onze bestemming er middenin lag. Het waren echter wel heel erg laag hangende wolken, en het leek ook alsof je eronderdoor kon kijken, in de verte was weer een streepje licht te zien. De zee was ondertussen echter nog steeds strakblauw, wat een bizar sfeertje opleverde. Zo te zien waren de donkere wolken precies een streep slecht weer, die voorbij de zuidkaap de zee opgeblazen werden. Achter ons scheen de zon, voor ons donkere wolken, en in de verte was weer licht..

Donkere wolken ronden de zuidkaap. De strakblauwe zee, het ruisen van de branding, een zwart strand, drijfhout, duistere kliffen en een streep licht aan de horizon leverden een bizar sfeertje.

Zwarte rotsen in een blauwe zee. Als je nog verder naar rechts keek braken de wolken weer op en heel erg in de verte kon je de zon nog gewoon zien schijnen. Het was een sinister sfeertje......

De profeet Christoph verscheen ook nog aan de horizon! Hij spleet de hemelen. Links slecht weer, rechts goed weer.

Eenmaal aangekomen bij de zuidkaap was het erg donker, koud en nat. De vuurtoren konden we af en toen tussen de wolken zien verschijnen, maar het leek niet de moeite waard daar naartoe te lopen in de mist. Er zou ook nog een zeehondenkolonie op de zuidkaap zijn, dus daar gingen we maar eens naar op zoek. Allemaal de auto uit, dikke trui en jas aan, en in het gure weer door het gras richting de kliffen. Christoph liep voorop. Ineens hoorden we een vreselijke brul *Brwwlaaaarghhrrrhhhggrllrrr*!! (ik beheers ook fonetisch schrift) In het gras lag een gigantische lobbes van een zeehond, die het blijkbaar niet echt op prijs stelde dat Christoph over hem heen ging lopen. Een foto van zijn gezicht zou goud waard geweest zijn. De zeehond zag er namelijk precies uit als een grote lompe steen en niemand had hem gezien...!

De wolken hingen erg laag tegen de heuvels geplakt. In de verte zie je de wolken weer open breken en daar schijnt de zon, terwijl we hier in de regen, wind en kou stonden. In deze foto zijn de enige tekenen van menselijke aanwezigheid te zien, de witte vlekken zijn de huisjes van het vissersdorpje Ngawi.

De zeehondenkolonie zelf was maar een raar oord. Tussen de kliffen en de woeste zee lagen de zeehonden op het strand. De geluiden die ze maken klinken erg spookachtig, en met het gure weer en de wazige laaghangende wolken erbij kwam het allemaal nogal onheilspellend over. Zeehonden stinken trouwens ook enorm, de lucht was niet te harden. Ik heb nog wat foto's geprobeerd te maken, maar met alle regen en duisternis zijn ze niet echt goed gelukt. Het ziet eruit als een stel bruine worsten op de rotsen. Ik wou nog naar een rotspunt klimmen om een beter beeld te krijgen, maar ik kreeg het aan de stok met een zeemeeuw die het op mijn hersenpan gemunt had. Blijkbaar kwam ik te dicht in de buurt van zijn nest, en omdat ik niet echt nieuwsgierig was naar hoe scherp zo'n snavel nu eigenlijk is, ben ik maar omgedraaid. Op de terugweg werd Christoph (ze mochten hem niet zo) nog achtervolgd door een tweede dikke lobbes van een zeehond..

Het begon nu steeds later te worden, en we zijn maar gauw het gure weer ontvlucht en terug gereden naar het zonnige deel in de hoop nog een mooie zonsondergang mee te pikken. Maar dat wordt het onderwerp van de volgende 2 pagina's...