Wairarapa (1)...? Het eentje betekent dat er meer pagina's van dezelfde dag gaan komen! Een stuk of vier maar liefst. Dit was zonder twijfel een van de mooiste dagen in Nieuw Zeeland, en zeker de mooiste tot nu toe. Teveel fotoos voor 1 pagina, dus het zaakje is gesplitst...

Lang nadat we het laatste teken van bewoning gepasseerd waren kwam de weg dan eindelijk bij de kust aan.

De reis voerde verder naar het zuiden van het noord-eiland, naar het Wairarapa gebied. Volgens de foldertjes (matig gekopieerde a4-tjes) was het hier wel interessant, er waren zandkliffen, een zeehondenkolonie en een vuurtoren. Het leek ook niet echt toeristisch (dit bleek een understatement), wat ook wel goed klonk. Het was nog een eindje rijden naar de kust, en langzaam maar zeker werden de weggetjes kleiner, de dorpjes kleiner en uiteindelijk was er geen kip meer te bekennen, op wat schapen na.. Uiteindelijk kwamen we bij de kust aan. De zee (Pacifische Oceaan) was opmerkelijk blauw en de heuvels mooi goudgeel gekleurd.

De zandkliffen op het gekopieerd a4tje bleken imposante structuren te zijn, die als grote orgelpijpen hoog boven je uit torenden.

Bovenop de structuren groeiden nog gewoon gras en kleine struiken. Soms was dit echt een klein eilandje van een vierkante meter, bovenop een toren van 15 meter hoog.

De eerste pit-stop was bij de zandkliffen. Regen en riviertjes hebben in de loop van eeuwen (of langer waarschijnlijk) een soort van klovensysteem uit de heuvel gesleten, met indrukwekkende pilaren van zachte zand-achtige rots. Door een gortdroge rivierbedding, in de brandende zon, hebben we hier een uurtje of 2 in rondgedwaald. Het was verbazingwekkend te zien hoe sommige van die dingen overeind bleven staan, en op sommige plaatsen voelde je je ook echt niet veilig.. Alsof er ieder moment een paar ton steen op je dak kon donderen. In sommige stenen zaten ook fossiele schelpen, hoewel het geen echte harde rotsen leken, maar meer een samengeklonterd zand. Relatief gezien waren het waarschijnlijk dus vrij jonge fossielen, maar aangezien we toch een metertje of honderd boven zeeniveau waren, zullen ze er toch al wel een poosje gelegen hebben....

Vage silhouetten in de namiddagzon.