Op de Tasman Track is natuurlijk ook veel strand te vinden. De hutten waar we overnachtten lagen altijd aan een baai. Omdat we niet zo heel ver hoefden te lopen overdag kon je dan hier ook vaak lekker de rest van de middag en avond lamzwammen aan het strand.

De tweede avond werden we getrakteerd op een fraaie regenboog, als een soort alternatieve zonsondergang.

Het strand werd 's avonds altijd wel echter een flink stunk kleiner als het vloed was. Waar je 's middags nog over een honderd meter breed strand achter de frisbee aan liep te rennen (we konden niet zo goed mikken), was 's avonds als het vloed was nog maar een strookje van enkele meters over (te klein voor onze frisbeekunsten dus). Soms viel overdag de hele baai droog, en sommige stukken van de route gingen zelfs dwars door zo'n getijdebaai. Je kon dan alleen maar binnen een bepaalde tijdspanne rondom laag water de baai oversteken. Zelfs dan was er altijd nog wel een stroompje water dat overgestoken moest worden, dus dat betekende schoenen uit en lopen maar..

Christoph steekt een stroompje over dat het laatste restje water van een drooggevallen getijdebaai naar de zee transporteert.

De uitgebreide drooggevallen vlakten waren overdags zeer interessant om eens uitgebreid te verkennen. Je kon zo naar eilandjes toelopen die bij vloed middenin de zee zouden liggen. Ook krioelt het er van het leven. Overal in het zand zitten kleine gaatjes, bevolkt door in totaal duizenden krabbetjes. In ieder holletje hoorde een krabbetje. Deze kleine wezentjes kon je in de verte over het zand zien scharrelen, en als je dichterbij kwam schoten ze als een soort stoelendans allemaal het dichtsbijzijnde gaatje in. Ook lagen er overal schelpen, die af en toe akelig knisperden onder je schoenen. Als de baai weer volstroomde liepen alle krabbegaatjes vol water, zodat je overal luchtbelletjes hoorde bubbelen. Ook kwamen er in een mum van tijd een soort visjes en garnalen tevoorschijn. De hele baai kwam weer tot leven.

Twee foto's van dezelfde baai. De eerste is 's middags genomen toen we bij de hut aankwamen bij laag water, de tweede is diezelfde avond genomen toen het weer vloed werd. Het echte hoog water was nog een paar uur na deze foto, maar toen was het al donker.

Een andere baai, 's avonds als het water weer langzaam terug begint te komen. Overdag zie je overal langgesnavelde vogels (ik verzin me hier toch een partij woorden...) op zoek naar krabbetjes die ze uit hun holletjes kunnen peuteren.

1349871235912385712305912387412309 schelpen.