Op onze 11e dag in Nieuw Zeeland zijn we met de boot overgestoken naar het zuid-eiland. Dit deel van Nieuw Zeeland is een stuk ruiger en minder bevolkt dan het noord-eiland. Hier zijn nog grote stukken ongerepte natuur te vinden. Helemaal in het noordelijk puntje van het zuid-eiland ligt het Abel Tasman Coastal Park, vernoemd naar de Nederlandse ontdekkingsreiziger. In dit park gingen we onze eerste grote meerdaagse wandeling maken. In totaal 45 km wandelpad voerde ons door groene en weelderige regenwouden langs een paradijslijk aandoenende kust, in 4 dagen tijd.

Het Abel Tasman park is bekend om zijn prachtige goudgele stranden, knalblauwe water en weelderige kustbegroeiing. Je kunt er niet met de auto komen, dus de enige optie is de benenwagen, of de boot. Veel mensen kayakken (delen van) de route.

Het weerbericht was natuurlijk weer bar en boos. Voordat we naar het zuid-eiland waren overgevaren was het weerbericht nog prima, maar de kiwi's hebben de gewoonte altijd aan het einde van hun 4 daagse voorspelling een of twee dagen zon te plakken, die ze dan gauw weer veranderen in regenwolkjes. Of ze voorspellen prima weer en het regent dat het giet. Misschien vinden ze dit eigenlijk wel ook echt goed en mooi weer. Ik kon het me al helemaal voorstellen: de kiwi's buiten met hun barbeque terwijl het pijpestelen regent, de barbeque braakt dikke wolken witte mist, en ze hebben het allemaal prima naar hun zin. Maar een klein beetje regen, ideaal barbeque weer! (ik word hoe langer hoe sarcastischer van dit land en het bijbehorend weerbericht :)

De kustlijn van het park bestaat uit witte granietrotsen. De werking van de zee slaat hier kleine brokjes af, die de goudgele / witte stranden vormen. Dit is een zeer schrale bodem, dus de stranden blijven erg schoon en het water helder. Ook zijn er veel grotten en felwitte kliffen te bewonderen.

Dus maar gauw even wat extra regenkleding ingeslagen en waterproofspray en dan toch maar vertrokken. Een dergelijke meerdaagse wandeling als dit hoeft niet per se spectaculaire hoogtepunten te hebben, of interessante gebeurtenissen onderweg. Het mooie van zulk soort wandelingen is juist dat je 4 dagen lang helemaal in de natuur ondergedompeld bent, en weg van de beschaving. Tijdens de vele uren dat je loopt ben je vaak lekker alleen met je gedachten, of als je geen zin hebt in nadenken of praten geniet je op je gemak van de natuur. Je neemt op deze manier echt de tijd om een goede indruk te krijgen van de omgeving. Ik ga daarom ook niet teveel vertellen hoe alles van dag tot dag ging, maar laat de foto's hun verhaal doen.

Het thema van deze pagina is "doorkijkjes". Gedurende de hele wandeling is de zee nooit ver weg. Hoewel je hoofdzakelijk door het regenwoud loopt, zie je om iedere bocht weer een nieuwe verborgen baai, elk een paradijsje op zich. Ook in het Abel Tasman park tref je erg veel boomvarens aan, die het geheel een speciaal (en erg groen) sfeertje geven.

Ook bijzonder is de getijdewerking. Veel baaien vallen helemaal droog als het eb is, en wat tijdens vloed een eiland ergens ver in de zee was, kun je ineens zo naartoe lopen.

Twee kayakkers die samen een mooi afgelegen strandje gevonden hebben. Onbereikbaar via het pad, ze hebben het strand voor zichzelf alleen.

De vorige foto is vanaf een grote uitstekende rotsklif genomen. Diep beneden je kon je het knalblauwe water door de begroeiing heen zien schijnen.

In de beschutte baaien tref je vooral veel boomvarens en weelderige begroeiing aan. Echter de wat meer aan de elementen blootgestelde delen van de kust waren vaak begroeid met taaie, houterige struiken, zoals op deze foto. Het woud veranderde direct zodra je een bocht om ging. Wederom is de zee nooit ver weg overigens...

Een getijdebaai, ver verstopt in het bos. Met eb valt de baai waarschijnlijk helemaal droog, en het is een heel ecosysteem op zich. Maar hierover later meer.