Na Mount Cook kwam het einde van onze Nieuw Zeeland reis langzaam in zicht. Maar eerst moest er nog oud en nieuw gevierd worden in Queenstown!

Onderweg naar Queenstown kom je diverse idyllische vergezichten tegen. Strakblauwe meren, graslandschappen met korenvelden en schapenwolkjes in de lucht.

We kwamen 's ochtends vroeg op oudjaarsdag aan in Queenstown, en we gingen natuurlijk niet de hele dag op ons gat zitten niksen. Er moesten weer wat bergen beklommen worden, en ditmaal stonden de Remarkables op het programma. Dit is een 'opmerkelijke' bergketen die aan de oevers van het meer van Queenstown hoog uit de grond verrijst.

De Remarkables rijzen als een donkere muur loodrecht omhoog uit de grond. Voor wie goed oplet tijdens de Lord of the Rings films: in deel 2 zijn ze een paar scenes prominent in beeld te zien in de achtergrond, als de mensen van Rohan op de vlucht zijn naar Helms Deep. Dit komt wel vreemd over als je er dezelfde dag nog opgestaan hebt.

Eerlijk gezegd zagen ze er nogal onbeklimbaar uit voor de simpele wandelaars die wij zijn. Het informatiepapiertje vertelde eigenlijk ook niks zinnigs over hoe nu bovenop deze rotswand te geraken, en het werd daarom al gauw tot propje gepromoveerd. We zijn maar op goed geluk aangereden naar een skigebied aan de achterkant om daar maar te zien hoe ver we kwamen. Wel, het goed geluk liet ons alleen een beetje in de steek op het moment dat een scherpe steen zich dwars door onze achterband boorde. *Pfffffffffffffffffffffffffffssssj* en Christoph, Simon en Rick stonden langs de kant van het grindpad, halverwege een verlaten rotsmassief. Maar zoals echte kerels dat betaamt, hadden we er binnen 10 minuten de reserveband opliggen. We durfden niet verder op het 'thuiskomertje' en zijn maar naar beneden gereden om een garage of iets dergelijks te zoeken. Hoewel het oudjaarsdag was, hadden we ook al vrij snel een 'mannetje' gevonden, die er wel effe een bandje op kon leggen voor ons. Ook dit ging zeer gesmeerd voor een zacht prijsje (omdat we zijn vrienden waren natuurlijk), en na goed en wel drie kwartier na de *Pffffssj* waren we al weer terug op weg naar het skigebied.

Simon en Christoph poseren bij de steen die zich dwars door onze achterband had geboord.

Ditmaal bereikten we wel zonder ongelukken de eindbestemming en konden we eindelijk gaan wandelen. Echter toen we de deur van de auto opengooiden bleek er buiten een heuse orkaan te woeden! Beneden aan het meer was het een lieflijk zonnig weertje, maar hier boven woei er een ijzig koude jetstream. Misschien dat er daarom geen kip te bekennen was in dit verder zeer fraaie gebied. Nadat we de diverse zaken die direct uit de auto geblazen waren weer hadden teruggevonden aan de andere kant van de parkeerplaats, zijn we toch maar vertrokken voor onze wandeling.

Achter de twee hoogste toppen van het massief lag een bergmeertje verborgen.

De omgeving was erg mooi, maar ons idee om nog een bergtop te beklimmen hadden we al gauw afgeschreven. De (ijskoude) wind was zo sterk dat het af en toe moeilijk was om op je benen te blijven staan. Om een of andere scherpe rotspunt te beklimmen was waarschijnlijk geen goed idee... We hebben daarom maar een beetje rondgewandeld naar een bergmeertje, en een uitzichtspunt vanwaar je over het meer van Queenstown kon kijken, bijna 2 kilometer lager. Onderweg stonden nog interessante informatie bordjes, over hoe de planten en dieren zich aangepast hebben aan dit koninkrijk van de wind. Zo zijn er een heleboel kolonien van mosplantjes die allemaal exact even hoog zijn. Zo vangt er geeneen teveel van de ijzige wind, en maximaliseren ze de hoeveelheid opgevangen zon. Ook waren er motten waarvan de vrouwtjes dik en zwaar waren zonder vleugels. De vrouwtjes waren namelijk te kostbaar (wegens de eitjes) om te riskeren van de berg geblazen te worden!

Na nog wat rondgebanjerd te hebben door het verlaten skigebied zijn we maar weer teruggekeerd naar het warme en windstille Queenstown. Een flink feestmaal later was het namelijk tijd om oud en nieuw te vieren in de stad! Laten we zeggen dat dit wel was toevertrouwd aan drie studenten....

De wind was zo sterk dat je af en toe moeite had om op je benen te blijven staan.

Uitzicht vanaf de richel. De bergwand ging hier duizelingwekkend steil naar beneden, volg de richel maar eens met je ogen...

Panorama over het meer van Queenstown, dat helemaal rechts op de foto te zien is.

Het laatste dat ooit van Rick werd gezien. Vlak nadat deze foto gemaakt is werd Rick van de richel geblazen, en waaide zo het meer van Queenstown in, alwaar hij het wereldrecord 'bommetje-maken-vanaf-2000-meter-hoogte' vestigde.