De 4e dag van de Kepler track was vooral een lange tocht door het regenwoud, terug naar de bewoonde wereld. Het regenwoud was niet zo spectaculair als dat wat we reeds gezien hadden, dus geen aparte pagina meer voor deze dag. Meteen de volgende dag stond er echter al weer wel iets noemenswaardigs op het programma: de Milford Sound.

Panorma van de Milford Sound, genomen toen de boot net de haven uitvaarde.

De Milford Sound is een fiord, die vanaf zee een paar kilometer het Fiordland insnijdt. De fiord is omgeven door bijzonder steile bergen, die loodrecht uit het water omhoogrijzen, tot meer dan 1600 meter! Het gebied is berucht om de hoeveelheid water die hier kan vallen. De Milford Sound ligt namelijk helemaal aan de westkant van Nieuw Zeeland (zie de pagina over de westkust!), en dan nog ver in het zuiden (kouder en natter). De steile bergen vangen per jaar een metertje of 7 (ZEVEN METER!) regen. Maar de Milford Sound is een van die plaatsen waar de regen eigenlijk alleen maar bijdraagt aan de sfeer. Bij een flinke plensbui loopt het water aan alle kanten de bergwanden af, letterlijk duizenden watervallen vormend. Een beroemde foto zag je in alle posterwinkeltjes terug: hier zag je een enorme waterval tijdens een storm, die een paar honderd meter naar beneden dondert en dan weer terug de berg opgeblazen wordt! Bij een dergelijke bui, of regenachtige periode, ligt er bovenop het zoute zeewater een dikke laag zoet water van een paar meter dik.

De Milford Sound is daarom niet voor niets zeer beroemd, en we hadden daags na de Kepler Track een boottochtje op het programma staan. Er loopt precies 1 weg een goede 100 kilometer het fiordland in, om bij de Milford Sound te komen. Er zijn geen dorpen of zijwegen onderweg, overal gaan de bergen links en rechts loodrecht omhoog. Onderweg hingen er al aardig wat regenwolken dreigend grijs te wezen, maar gelukkig viel het in de Sound zelf wel mee. Er was zelfs wat blauwe lucht te bespeuren. De boottocht was zeer spectaculair, de bergen die uit het donkere water loodrecht oprijzen, om dan in de wolken te verdwijnen. Af en toe zag je ook nog een topje er bovenuit steken weer. De afgelopen tijd was het redelijk droog geweest (voor Fiordland begrippen!), dus er waren maar een tiental watervallen te zien. Deze waren desondanks erg spectaculair, en de kapitein van het schip maakte geen grapje toen hij zei dattie recht in eentje ging varen.

Van een afstandje lijken de watervallen niet zo groot, maar stiekem zijn ze toch allemaal minimaal een metertje of honderd hoog. Hoe dichterbij de boot kwam, hoe luider het donderend geraas werd. Toen de boot bijna in de waterval zat met zijn neus, werden we bijna van het dek geblazen door de wind die het vallende water genereerde!
Behalve een spectaculair landschap zit de baai ook nog eens bomvol met leven. We hebben een hele kwak dolfijnen gezien die op de boeggolf van de boot aan het surfen waren. Ook waren er verschillende zeehonden te bewonderen (te ruiken). De rotswanden zaten helemaal vol met mos, struiken en boompjes, hoe steil ze ook waren.

Na een regenbui of regenachtige periode komen er overal watervallen naar beneden. Ondanks dat de rotswanden behoorlijk steil zijn, worden ze toch helemaal overwoekerd met groene zooi.

De boottocht duurde ongeveer een uurtje, en voerde ons helemaal naar de open zee, om dan weer om te draaien terug naar de haven. Vergezeld van lollig commentaar van een humoristische kapitein hebben we al het natuurschoon van de fiord uitgebreid kunnen bewonderen. Dit tochtje was het geld meer dan waard! En terwijl we naar de auto liepen trok de baai helemaal dicht met donkere regenwolken, dus onze timing was ook nog eens perfect!

Precies toen we van de boot afstapten trok de hele baai dicht met een pakket regenwolken. Dat ging een nat tochtje worden voor de volgende bootlading toeristen!