De weg vanuit Taupo was weer vrij gemaakt, en Simon, Christoph en Rick konden weer op pad! De volgende bestemming was Napier, aan de oostkust van het noord-eiland (gevorderde kompaskunde). Dit bleek echter maar een vrij saaie plek, die geen losse webpagina verdient. Het enige noemenswaardige was dat we een nachtje in de bajes hebben geslapen daar. Vrijwillig dan. Alle backpackers zaten vol, behalve eentje die in een oude gevangenis gehuisvest was. We hebben in een heuse cel geslapen, met een dikke gietijzeren deur compleet met etensluikje.

Omdat het weerbericht niet veel soeps voorspelde hebben we onze plannen maar omgegooid en wat boswandelingen op het programma gezet. De regenwouden in Nieuw Zeeland zijn prachtig, en als het daar regent draagt het eigenlijk alleen maar bij aan de sfeer. Het is per slot van rekening een regenwoud..

Na Napier zijn we doorgereisd naar het zuiden, richting het al even saaie Palmerston North. Echter net buiten Palmerston lag de Manawatu Gorge, een canyon met daarin: 1) een lawaaiige snelweg, 2) een spoorlijn, 3) een vieze modderbruine rivier. Volgens de Lonely Planet echter zou dit een fantastische wandeling zijn...? Hoewel de wandeling naar de canyon vernoemd was liep het pad vrijwel direct uit de gorge, door het regenwoud dat er omheen lag.

De voorbereidingen voor een groepsfoto. Simon klimt in de boom met wat hulp van lianen terwijl Christoph de camere aan het richten en scherpstellen is. De timer indrukken en gauw rennen om op tijd onder de tak van Simon te staan! De uiteindelijke foto heb ik nog niet bemachtigd, die is in het bezit van Christoph momenteel..

Dit regenwoud was erg fraai. Behalve de inmiddels vertrouwde tree-ferns (boomvarens) groeien er hier ook gewoon palmbomen middenin het bos. Een modderig pad slingerde zich in 3 a 4 uur tijd een weg naar een uitzichtspunt hoog boven de canyon. Vanaf daar had je uitzicht op een groot windmolenpark, het grootste van Nieuw Zeeland en misschien wel het grootste op het zuidelijk halfrond, maar dat weet ik niet precies meer (wegens iets met geheugens en een zeef). De kiwi's (Nieuw Zeelanders) maken in ieder geval goed gebruik van de krachten der natuur. Behalve dit windmolenpark hebben we ook een geothermische krachtcentrale gezien (heeeel veel buizen), en de eerder genoemde Huka falls werden ook gebruikt om stroom op te wekken. Er zijn ook steeds informatiebordjes te vinden hierover, dat is erg interessant. Het kan zelfs goed zijn dat er in het hele land geen normale krachtcentrale te vinden is (geheugen.. zeef...), we hebben er in ieder geval geen gezien.

Een palmblad dat precies de zon vangt. Hoewel de wandeling geen echt direct spectaculaire uitzichten had, was het bos meer dan interessant genoeg. De aanblik varieerde van bocht tot bocht en bleef verassen.. Nu was het een palmblad, dan weer een groep kleurige padde-stoelen.. etc..

Deze boswandeling gaf ons ook goed de gelegenheid eens flink te experimenteren en oefenen met de camera's. We zijn in ieder geval alledrie foto-freaks met een hoge japannerfactor. Foto's maken in een bos is niet eenvoudig. Hoewel je oog hier vrij gemakkelijk voor compenseert, is er erg weinig licht in een bos. Digitale camera's, en met name de goedkopere zoals die van mij, hebben dan ook een zeer lange belichtingstijd nodig om een fatsoenlijke foto te maken. Je hebt dan ook altijd iets nodig om je camera op te zetten, zoals bijvoorbeeld mijn 15cm hoge pocket-statief. Als ik ooit een titel moet uitdelen voor de beste 10 dollar ooit besteed door mezelf, dan gaat die zeker weten naar mijn mini-statiefje!

In Nieuw Zeeland hebben ze verschrikkelijk veel soorten varens. Er zijn iets van 50 soorten BOOMvarens alleen al, en dan hebben we het dus nog niet over de laagbijdegrondse varianten. Dit is een foto van een bladerdak van varens, ergens hoog boven mijn hoofd.

Het pad leidde ons uiteindelijk naar een uitzicht op het windmolenpark. Nog voordat we hier waren zag je al her en der een verdwaalde windmolen boven het woud uitsteken. Behalve dat kon je ze ook nog eens horen, ze produceren naast stroom ook een boel geluid.