De eerste update sinds een maand aan mijn site! De laatste tijd had ik het te druk met van alles en nog wat in Melbourne, en het zou zonde van mijn tijd zijn om een beetje achter de computer te hangen. Mijn site wil ik echter nog wel af maken, en ik ben nu dus ergens halverwege in Nieuw Zeeland blijven steken. Om precies te zijn ben ik bij de start van onze tweede grote meerdaagse wandeling blijven hangen, de Kepler Track.

De eerste etappe van de Kepler Track voerde door het inmiddels bekende groene regenwoud, 800+ meter omhoog richting een berghut.

De Kepler Track is een (beroemde) vierdaagse tocht door regenwouden en alpiene bergland-schappen. De toch is vrij zwaar, net als de rugzak die meemoest. Ook het weer in het zuidwestelijk deel van Nieuw Zeeland is niet al te vriendelijk. Hevige regen, harde wind en koude temperaturen boven in de bergen zijn hier normaal. De dag voor vertrek was iedereen dus nog druk bezig met wat extra regenkleding kopen en andere warme spullen. Als extra wandelaar ging nog Moritz mee, een duitse vriend van Christoph.

Links nog wat meer van het fraai groene regenwoud, rechts de opgeluchte stemming wanneer we eindelijk boven de boomgrens zijn uitgekomen, 2 uur sneller dan de tijd die er voor stond. Simon is een grijze foto van de wolken aan het maken, de lachende kerstman is 'der Moritz'.

De Kepler Track is een ronde van 70 kilometer, die diep door het ruige Fiordland voert. Dit is een groot gebied (100 x 100 kilometer, of misschien nog wel veel meer zelfs) in het zuidwestelijke puntje van Nieuw Zeeland. Er zijn geen wegen, geen bewoning, geen beschaving, niks. Alleen bomen, meren, fiorden, bergen, vogels, en tot slot nog wat meer bomen en bergen... De zuidwestrand is begrensd door de woeste Tasman Zee, wat het geheel een fascinerend gebied maakt.

De eerste dag liepen we door het regenwoud omhoog naar de Luxmore hut, hoog bovenop de berg. We waren veel te laat vertrokken en maakten ons zorgen of we nog wel voor het donker bij de hut zouden aankomen. Volgens het boekje zouden we over dit stuk 7 tot 8 uur doen. Gelukkig bleek deze tijd een oudemannetjestijd te zijn, en stonden we ruim voor de schemering onze "Pasta a la Niente" (pasta zonder al te veel erin) klaar te maken in de hut. Het uitzicht vanuit de hut was fantastisch: een groot meer met vele armen dat tussen de bergen genesteld lag, terwijl de lucht erboven bevolkt was met wolken in alle soorten en maten. Later op de avond werden we nog getrakteerd op de felste regenboog die ik ooit gezien heb, gevolgd door een fraai schaduwenspel van de laatste zonnestralen op de wolken.

Na het eten verscheen er nog even de felste regenboog die ik ooit gezien heb boven het meer...

Terug in de hut heb ik ons internationale gezelschap nog eens geleerd hoe je moet toepen, hetgeen een groot succes was. Na heel wat kaartjes gelegd te hebben toch maar naar bed gegaan, de volgende dag moesten we alweer vroeg op. Oh ja, nog een laatste ding over slapen in een berghut. Er is altijd minimaal 1 persoon aanwezig die HARD snurkt...

En alsof de regenboog nog niet genoeg was, volgde er nog een fraai schouwspel van zonnestralen en schaduwen van wolken.