De 2e dag in het Mount Cook National park. Het weerbericht was maar matigjes, maar toch nog goed genoeg om een flinke wandeling te wagen. Vandaag gingen we naar de Mueller Hut, 1800 meter boven de zeespiegel en 1100 meter klimmen vanuit het dorp.

De eerste pitstop van de dag had plaats aan een idyllisch bergmeertje. De lucht is nog een vage grijze sluier, maar dit trok gelukkig later op de dag nog bij naar (bijna) strak blauw.

Het was een zware en steile wandeling omhoog naar de hut, maar de uitzichten beloonden de moeite ruimschoots. Hoewel we 's ochtends onder een grijze sluier vertrokken, klaarde de lucht gedurende de dag nog op, en zo kwamen we met blauwe bewolking aan bij de Mueller Hut. De hut lag temidden van gigantische begletsjerde bergen, en met Mount Cook pontificaal in het zicht aan het einde van de vallei. De hut had een panorama terras, waar je op je gemak in het zonnetje kon gaan zitten, lawines kijken die aan de overkant van de vallei naar beneden kwamen denderen. Zo'n lawine was dan een brok ijs dat van een van de vele hangende gletsjers afbrak, en dan in vele stukken naar beneden tuimelde. Van een afstandje zag dit eruit als een lawinetje van poedersuiker, maar uit het gerommel (als een flinke donderbui) bleek dat er toch wel aardige blokken naar beneden aan het komen waren. De schaal van de dingen in de bergen is onvoorstelbaar groot..

De Mueller hut, met de indrukwekkende ijswanden van Mount Sefton (3157m) in de achtergrond. De hele dag rommelden er kleine ijslawines naar beneden van deze berg. In Nieuw Zeeland lijken de bergen allemaal 2 kilometer hoger dan dat ze in werkelijheid zijn. Dit komt door de vele neerslag en de daaruit voortgekomen gletsjers en sneeuwvelden.

Vanuit de Mueller hut kon je nog een stukje verder klimmen naar de 100 meter hoger gelegen Mount Ollivier. Vanaf deze berg heb je een 360 graden panorama van het omliggende berglandschap. Simon en Christoph vonden het wel welletjes en verkozen om in het zonnetje te blijven zitten bij de hut. Ik had nog wel wat energie over in de benen en wilde de klim nog wel even maken. Na een half uurtje door de rotsblokken klauteren was ik op de top, en het uitzicht was werkelijk fenomenaal! Een echte kroon op de Nieuw Zeeland vakantie! Ik heb mijn camera maar even goed de kost gegeven... Het panorama staat hieronder.

Na een poosje op de top genoten te hebben van het uitzicht moest ik helaas toch weer naar beneden. Onderweg werd mijn pet nog gegrepen door de wind. Letterlijk. Het voelde alsof een of andere reuzenhand mijn pet ineens van mijn hoofd af plukte. Ik keek meteen of ik kon zien waar hij geland was. Hmm.. Nergens te bekennen. Plotseling zag ik een schaduw bewegen over de rotsen ... Mijn pet!! 50 meter verderop kwam hij dan toch uit de hemel vallen. Hij had een luchtreis gemaakt van een tiental seconden! Dat was wel een heel absurde windvlaag, want de rest van de tocht was het bijna windstil.. Het was trouwens ook nog flink zoeken, want hij was achter een richel geland, in een eindeloos landschap van rotsblokken en keien. Maar gelukkig heb ik hem toch nog gevonden. Terug bij de hut hebben we ons nog even uitgeleefd met foto's maken, om dan uiteindelijk maar de terugtocht in te zetten na een zeer geslaagde dag!

Wolken van de westkust blazen over de kam van Mount Sefton, de blikvanger van deze tocht.

De 'lenticulaire wolk' (lensvormige wolk) die op de sprongfoto al te zien was, groeide steeds groter. Deze wolken ontstaan door zeer harde winden op grote hoogten rondom de bergtoppen. Ze vormen erg spectaculaire ufo's en goed fotomateriaal!

Op grote hoogten viel nog regelmatig verse sneeuw. Deze sneeuw is veel witter dan de sneeuw op lager gelegen hellingen, waar het door de constante erosie bedekt wordt met stof, of alleen nog donker ijs over is. Deze foto heb ik nog even gauw gemaakt voordat de berg definitief achter de richel verdween.