Na ons mooie dagje in Wanaka ging de reis verder naar de hoogste berg van Nieuw Zeeland: Mount Cook. Deze berg steekt 3754 meter boven het zeeniveau uit, en is bedekt met gletsjers en sneeuw. Dat ging spectaculair worden!

Al het smeltwater van de Southern Alps verzamelt zich in het kilometers lange, werkelijk spiegelgladde, pimpelblauwe lake Pukaki.

Toen we aan de westkust waren, zaten we eigenlijk maar een kilometertje of tien / twintig ofzo verwijderd van Mount Cook. Maar de Southern Alps is een erg ruige bergketen, en je kunt er nergens eigenlijk overheen. Om Mount Cook te gaan zien moesten we daarom een paar honderd kilometer omrijden! Maar het bleek de moeite waard te zijn.

Omdat we nu aan de andere kant van de bergen waren, bevonden we ons ineens in een kurkdroog en dor graslandschap. Alle regen viel aan de andere kant van de bergen. Al van een grote afstand (90 kilometer volgens de bordjes) werd duidelijk dat Mount Cook een flinke berg was. De besneeuwde southern alps kon je aan de horizon zien liggen, met een laag wolken erboven. Sommige hoge toppen staken dan tot in de wolken. Echter een berg ging er *poef* voor driekwart in, en als je je blik dan wat naar boven verlegde, stak die er aan de bovenkant weer uit! Het leek werkelijk een of ander Himalaya monster van een berg. Mount Cook torent namelijk een dikke 700 meter boven het omringende gebergte uit, en wegens de vele neerslag in Nieuw Zeeland zien de bergen er hier zowieso al uit alsof ze 2 kilometer hoger zijn dan hun werkelijke hoogte.

Het was ongelooflijk, zo'n groot meer, zo blauw en zo glad. Ideaal om even het wereldrecord 'steen-laten-stuiteren-op-het-wateroppervlak' wat scherper te zetten.

Toen we dichterbij kwamen, trokken de wolken ook zelfs langzaam op. Het enthousiasme in de auto steeg, net als de temperatuur en het volume van de muziek! Zo te zien konden we al onze wandelplannen tot uitvoer gaan brengen, en kregen we de bergen ook echt te zien (geen zekerheidje in het land van de grijze wolken) Gauw naar de jeugdherberg, spullen afgooien en wandelen maar!

Het meer werd gevoed door enkele kleine stroompjes water, die zich door een enorme vlakte met keien kronkelden. Waarschijnlijk was dit in het voorjaar een kolkende rivierdelta van jewelste. Deze brede dalen zijn in de laatste ijstijd gevormd door gigantische gletsjers. Hoogste punt in de foto is Mount Cook himself!

De laatste kilometer tot aan Mount Cook Village (een paar huisjes), waarvan de daken links onderin de foto te zien zijn. Het landschap was echt ongelooflijk, zwaar begletsjerde bergen links en rechts die hoog boven je uit torenden. De witte wolkjes die over de kam komen zijn de leeg-geregende restanten van de plensbuien aan de westkust.